بابانوروز غیر از خدا هیچ یار و یاوری نداشت. تنها دوست صمیمی اش «عمو ذوالفقار» بود که وسط آبادی، دکان آهنگری داشت. روزی از روزها، بابانوروز قصد سفر کرد. او تصمیم گرفته بود مردی را ببیند که نمی دانست چه شکل و شمایلی دارد. ولی خوب می دانست که خیلی مهربان است و شنیده بود خیلی از آدم ها آرزوی دیدارش را دارند.