اعیاد شعبانیه

قَالَ حُسَینُ بنُ عَلِیٍّ(ع):‏ «الْإِخْوَانُ أَرْبَعَهٌ فَأَخٌ لَکَ وَ لَهُ وَ أَخٌ لَکَ وَ أَخٌ عَلَیْکَ وَ أَخٌ لَا لَکَ وَ لَا لَهُ فَسُئِلَ عَنْ مَعْنَى ذَلِکَ فَقَالَ ع الْأَخُ الَّذِی هُوَ لَکَ وَ لَهُ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی یَطْلُبُ بِإِخَائِهِ بَقَاءَ الْإِخَاءِ وَ لَا یَطْلُبُ بِإِخَائِهِ مَوْتَ الْإِخَاءِ فَهَذَا لَکَ وَ لَهُ لِأَنَّهُ إِذَا تَمَّ الْإِخَاءُ طَابَتْ حَیَاتُهُمَا جَمِیعاً وَ إِذَا دَخَلَ الْإِخَاءُ فِی حَالِ التَّنَاقُضِ بَطَلَ جَمِیعاً وَ الْأَخُ الَّذِی هُوَ لَکَ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی قَدْ خَرَجَ بِنَفْسِهِ عَنْ حَالِ الطَّمَعِ إِلَى حَالِ الرَّغْبَهِ فَلَمْ یَطْمَعْ فِی الدُّنْیَا إِذَا رَغِبَ فِی الْإِخَاءِ فَهَذَا مُوَفِّرٌ عَلَیْکَ بِکُلِّیَّتِهِ وَ الْأَخُ الَّذِی هُوَ عَلَیْکَ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی یَتَرَبَّصُ بِکَ الدَّوَائِرَ وَ یُغَشِّی [یُفْشِی السَّرَائِرَ وَ یَکْذِبُ عَلَیْکَ بَیْنَ الْعَشَائِرِ وَ یَنْظُرُ فِی وَجْهِکَ نَظَرَ الْحَاسِدِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهُ الْوَاحِدِ وَ الْأَخُ الَّذِی لَا لَکَ وَ لَا لَهُ فَهُوَ الَّذِی قَدْ مَلَأَهُ اللَّهُ حُمْقاً فَأَبْعَدَهُ سُحْقاً فَتَرَاهُ یُؤْثِرُ نَفْسَهُ عَلَیْکَ وَ یَطْلُبُ شُحّاً مَا لَدَیْک»؛(تحف العقول: ۲۴۷)

امام حسین(ع) فرمود:
برادری (دوستی) چهارگونه است:
۱. برادری که برای خودش و تو سودمند است.
۲. برادری که فقط به سود توست.
۳. برادری که فقط به ضرر توست.
۴. برادری که هیچ گونه نفعی برای تو و خودش ندارد.
از معنای این سخن سؤال شد.
حضرت فرمودند:
۱. برادری که به نفع تو و خودش است، برادری است که غرضش از ارتباط با تو بقای دوستی (و برادری) است و نمی خواهد پیمان برادری اش با تو گسسته شود، زیرا اگر پیمان برادری کامل گردد، موجب (نشاط) و زندگی هر دو خواهد شد، اما اگر برادری به حال نزاع و مخالفت درآید، هر دو ضرر خواهند کرد.
۲. برادری که به نفع توست، کسی است که طمعی از تو ندارد، بلکه مشتاق و علاقه مند توست، بنابراین با ارتباط با تو، طمعی در دنیا ندارد و به طور کلی به حال تو سودمند است.
۳. برادری که به ضرر توست کسی است که منتظر فرود آمدن حادثه ای بر تو می باشد، و در پنهان با تو یکرنگ نیست و در میان بستگان (و دوستان) دروغ را به تو نسبت می دهد، به تو همانند حسود می نگرد، پس لعنت خدا بر او باد.
۴. برادری که نه به نفع تو و نه به نفع خویش است کسی است که خداوند وجودش را از حماقت پر کرده و او را از رحمت خویش دور ساخته است؛ او را می بینی که همواره خودش را بر تو ترجیح می دهد، و از راه طمع، به دنبال آنچه تو داری می باشد.

قَالَ علیُّ بنُ الحُسَین(ع): «طَلَبُ الْحَوَائِجِ إِلَى النَّاسِ مَذَلَّهٌ لِلْحَیَاهِ وَ مَذْهَبَهٌ لِلْحَیَاءِ وَ اسْتِخْفَافٌ بِالْوَقَارِ وَ هُوَ الْفَقْرُ الْحَاضِرُ وَ قِلَّهُ طَلَبِ الْحَوَائِجِ مِنَ النَّاسِ هُوَ الْغِنَى الْحَاضِر»؛(تحف العقول: ۲۷۹)

امام سجاد(ع) فرمود:
درخواست حاجت از مردم و خواهش از ایشان، زندگى را خوار مى‌‏سازد و حیا و شرم را تباه مى‌‏کند، و حرمت و وقار را می‌‌کاهد، و خلاصه؛ فقر حاضر است. در حالى که کمى درخواست و عرض حال به مردم، بى‌‏نیازى و توانگرى حاضر مى‌‏باشد.( یعنى: کسى که دست نیازش دائما بسوى مردم دراز باشد همیشه فقیر است و محتاج، و بالعکس آن کس که بسیار کم، و جز در موارد حسّاس و ناچارى از دیگران کمک نمى‏گیرد همیشه توانگر است.)

قال الصَّادِقُ(ع): «کان عمّنا العبّاس نافذ البصیره، صلب الایمان، جاهد مع أبى عبد اللَّه، و ابلى بلاء حسنا، و مضى شهیدا»؛(عمده الطالب: ۳۴۹)

امام صادق(ع) فرمود:
عموى گرانقدرم، عباس، انسانى هوشمند و ژرفنگر و آراسته به ایمانى آگاهانه و استوار و عمیق بود؛ به همراه حسین علیه السّلام دلیرانه مبارزه کرد و در آزمون سخت زندگى- با به جان خریدن رنجها و گرفتاریهاى بسیار در راه خدا- سرفراز و سربلند سر بر آورد و پس از جهادى سترگ و شجاعانه، به شهادت رسید.

قَالَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ(ع): «رَحِمَ اللَّهُ الْعَبَّاسَ فَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ یَدَاهُ فَأَبْدَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ‏ بِهِمَا جَنَاحَیْنِ یَطِیرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِکَهِ فِی الْجَنَّهِ کَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى مَنْزِلَهً یَغْبِطُهُ بِهَا جَمِیعُ الشُّهَدَاءِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ»؛(الأمالی الصدوق: ۴۶۲)

امام سجاد(ع) فرمود:
خدا عمویم عباس را رحمت کند که جانبازى کرد و خود را فداى برادر کرد تا دو دستش قطع شد و خدا در عوض به او دو بال داد که با آنها با فرشتگان در بهشت پرواز می‌‌کند، چنانچه به جعفر بن ابى طالب عطا کرد و براى عباس نزد خداى تبارک و تعالى مقامى است که در قیامت همه شهداء و اولین و آخرین نسبت به او رشک می‌‌برند.