لبخند اشک – جلد دوم

اوایل اسفند بودکـه سـردی و سیاهی گریبانمان را گرفت و مهمان تمام وقتمان شد ؛ شب و روزمان شد انتظار ؛ انتظار رسیدن خبری از ابراهیم . با اینکه چندین سال روز و شبمان در چشم انتظاری و دلواپسی گذشته بود اما جنس ایـن انتظار فرق داشت . از همان ابتدای جنگ ما هم مثل بقیه خانواده ها می دانستیم که مثل باران بهـار هـر لحظـه باید منتظر خبر شهادت عزیزمان باشیم . ابراهیم عاشق شهادت بود اما می گفت که عاشق شهادت بـودن بـه ایـن معنا نیست که بروی و خودت را به گلوله ها بسپاری تا به شهادت برسی . نه ! عاشـق شهادت بودن یعنی آنقدر درراه خـدا و دیـن زحمت بکشی و جهاد کنی تـالایـق شـهادت شوی . آن وقت است که شهادت ، لذت بخش خواهـد بـود . ابراهیم هنوز کارهای زیادی می توانست انجام دهد . هنوز باید سالها می ماند و می جنگید . آن بدن ورزیده را بـرای ایـن همیشـه آمـاده نگه می داشـت کـه تـوان خدمت به اسلام و انقلاب را داشته باشد . باورش سخت بود اما خبر بی خبری که رسید قصه انتظار ما هم شروع شد ….