تحلیل ادبی نهج البلاغه و صحیفه سجادیه

یک دانش ادبی از آن جهت که آموزه‌هایش در دانش دیگری مانند تفسیر یا فقه به کار می‌رود در گونه دانشهای کاربردی (علم آلی) طبقه‌بندی می‌‌شود.
فهم متونی مانند نهج البلاغه و صحیفه سجادیه(ع) یکی از آوردگاه‌هایی است که در آن باید از داده‌های دانشهای ادبی بهره برد. اما مشکل این است که در این آوردگاه برخی فهمندگان کوشیده‌اند در بهره گرفتن از دانشهای ادبی فعالیت‌محور باشند؛ یعنی داده‌های دانش‌های ادبی را به کار ببرند اما نتیجه تفسیری خود را از کاربست این داده‌ها به دست نیاورند!
«تحلیل ادبی» – اما – رهیافتی است به سوی هدف‌محور بودن در کاربست داده‌های دانش‌های ادبی و دراین راه می‌کوشد تبیین کند که چگونه می‌توان فهم متون دینی و استظهار لطایف و معارف دینی از لایه‌ها و سایه‌‌های متن را مبتنی بر آموزه‌های ادبی کرد تا استظهارهای ذوقی جای خود را به استظهارهای مستدلّ و روش‌مندی بدهد که برای موافقانش قابل اعتماد و برای مخالفانش قابل انتقاد است.