درآمدی بر احیای سنت های کارآمد حوزه های علمیه

بررسی سنت های مختص حوزه های علمیه و چگونگی زیست علمی، عملی فردی واجتماعی حوزویان از مسائلی است که کمتر مورد توجه و تحلیل واقع شده است.
سنت های حوزوی آن چنان سهم بزرگی در قوام حوزه های علمیه دارد که با نبود آن شاید سخن گفتن از حوزه بی معنا باشد. کارکردهای عظیم حوزه های علمیه مرهون
همین ساخت درونی و سنت های اصیل بوده است؛ سنتهایی که طلاب از بدو ورود به حوزه با آن مانوس شده اند و زندگی خویش را بر اساس آن تنظیم کرده اند. با وجود
این با تغییر و تحول شرایط جامعه و سرعت تحولات اجتماعی سیاسی اقتصادی و فرهنگی برخی سنت های حوزوی نیز دستخوش تغییرات شده است.
حوزه ها برای انجام رسالت خود از روشهایی بهره می گرفتند که مبتنی بر مبانی اصول و اهدافی بوده است که به صراحت به آنها نپرداخته اند؛ اما با کاوش و بررسی
تراث و سیره بز بزرگان حوزه و فضای فکری و رفتاری حاکم بر آن می توان به این شیوه ها دست یافت.
کتاب پیش رو کوششی خالصانه و متواضعانه برای احصای این سنتها، تبیین و تحلیل آنها و بررسی راهکارهای احیا و بازسازی آن است.
پ