روحانیت و حوزه نشر لیله القدر

حوزهٔ علمیه به‌عنوان مرکز اصلی شناخت، ترویج دین و تربیت عالمان دینی، همواره یکی از مهم‌ترین کانون‌های تحول در جامعه اسلامی بوده است. هرگونه عقب‌ماندگی حوزه از یک‌سو و رکود در فقه از سوی دیگر، می‌تواند زمینه‌ساز فاصله گرفتن نسل جوان از دین و معارف اسلامی شود؛ مسئله‌ای که پیامدهای عمیق فرهنگی و اجتماعی به‌دنبال خواهد داشت.

در شرایطی که برخی چشم‌انتظار افول یا حتی نابودی روحانیت‌اند، گروهی نیز به وجود حوزه‌ای گرفتار در مشکلات رضایت می‌دهند. اما در این میان، کسانی هستند که از جدل‌ها و هوس‌ها عبور کرده‌اند و تنها دغدغه‌شان اصلاح امور و برطرف شدن کاستی‌هاست؛ حتی بی‌آنکه درگیر گفت‌وگوهای پرتنش و مجادله‌های بی‌ثمر شوند.

استاد علی صفایی حائری در بخش نخست این کتاب، با نگاهی بنیادین به حوزه به‌مثابه محیطی برای تربیت رهبر و سرپرست جامعه، در سه محور اصلی به بررسی مشکلات و ارائه راهکار می‌پردازد: نخست در عرصه رهبری و مدیریت حوزه، سپس در مسئله تحصیل و دشواری‌های آن، و در نهایت در حوزه تبلیغ دین.

در بخش دوم کتاب، فقه به‌عنوان مهم‌ترین و محوری‌ترین وظیفه حوزه علمیّه مورد تحلیل قرار می‌گیرد و نویسنده با نگاهی نقادانه، دلایل و عوامل رکود فقه را بررسی می‌کند. این اثر، تلاشی جدی برای بازاندیشی در نقش حوزه و احیای پویایی فقه در پاسخ‌گویی به نیازهای زمانه است.