مخاطب این یادداشت شمایید که از حسین و عاشورا و کربلا هیچ نمی‌دانید.
شما که از سوگواری و عزاداری هر سالۀ جماعتی از مردم جهان به‌حق تعجّب می‌کنید.
شما که از زیارت دسته جمعی یا را هپیمایی هماهنگ چند میلیون نفر در یک تاریخ (اربعین) و در یک مسیر و یک جهت، دچار سؤال و ابهام و استفهام و اعجاب و شگفتی می‌شوید؛ سؤال و اعجابی که کاملاً بجا و درست است.
آن کسی که رفته و رفتنش جهانی را به سوگ نشانده، که بوده و چه محبوبیت عمیق و گسترده و بی‌نظیری در میان مردم مختلف با فرهنگ‌ها و ملیّت‌های متفاوت داشته که تعزیتی اینچنین را به یادگار گذاشته؟
این سؤالی بجا و طبیعی و پرسیدنی است…