از مسایل مهم در دین مبین اسلام کیفیت ارتباط بین زن و مرد است که پیرامون آن دستورات فقهی فراوانی به صورت حکم الزامی و غیر الزامی مطرح گردیده است. احکامی مانند حرمت نگاه به نامحرم و به خصوص مواضعی که نهی مؤکد شده، حرمت صحبت کردن با نامحرم با قول لین ابراز احساسات و عواطف، حرمت تماس بدنی و… مصادیقی هستند که در رابطه با نامحرم در دین اسلام به آن توجه داده شده است.
یکی از این دستورات نهی از خلوت بین مرد و زن نامحرم است. خلوت به این معناست که زن و مرد نامحرمی در یک مکان بدون حضور شخص سوم، تنها باشند. خلوت در فقه برای معانی متعددی استفاده میشود از جمله خلوت با خدا خلوت برای قضای حاجت خلوت زوج و زوجه؛ اما آنچه مد نظر این کتاب است، تنها بودن زن و مرد نامحرم است.
در مورد بحث خلوت با نامحرم سؤالاتی مطرح می شود؛
۱. حکم فقهی خلوت چیست؟
۲. تحقق خلوت چه شرایطی دارد؟
در شرایط عصر حاضر خلوت چه مصادیقی پیدا میکند؟
دفاتر اداری مکانهای عمومی ،آسانسور، فضای مجازی و… جزء مصادیق
خلوت محسوب می شوند یا خیر؟ اگر محسوب میشوند با چه شرایطی؟