مرگ و جاودانگی از دیدگاه مولوی

ابدیت پیشینه‌ای به بلندای تاریخ دارد. موضوع آشنایی آدمی با پدیدە مرگ همواره انیس و همزاد فکر بشر بوده و در همه حال افکار و ذهن اندیشمندان و پیروان مکتب‌ها و دین‌های مختلف را به خود مشغول کرده است و تلاشی بی‌پایان برای شناخت حقیقت مرگ و زندگی داشته است. نتیجۀ این توجه سبب پیدایش دیدگاه‌های متفاوت و گاه متضادی بوده است. دانش و بهرۀ علمی، نگرش‌های اجتماعی، ارزش‌های اخلاقی، احساس‌ها، عواطف، باورها و اعتقادات درباره مرگ از جمله عوامل تفاوت آرا در این زمینه‌اند.

رایج‌ترین عقیده در این باره، باور مذهبی است که بر اساس آن انسان از جهان فانی به سرای باقی می‌شتابد و برای خود نوعی جاودانگی می‌آفریند. یکی از مبانی اعتقادهای اسلامی بازگشت به سوی خدا یا همان اصل معاد است. بر این اساس، انسان دوباره در بعد دیگری به حیات خود ادامه می‌دهد. حیات انسان با مرگ پایان نمی‌پذیرد و این بازگشت به شکل خاصی است و نمی‌توان آن را روحانی محض یا جسمانی محض دانست. مبنای این اعتقاد، ایمان به غیب است و باور بدان منوط به شناخت کامل خدا و آ گاهی از ویژگی‌ها و صفات او است. اگر نسبت به خدا شناختی نباشد، باور نسبت به هیچ یک از امور غیبی حاصل نخواهد شد. 

کتاب مرگ و جاودانگی از دیدگاه مولوی سعی دارد با نگاهی دقیق و بررسی اشعار این متفکر بزرگ به نگاه او به مرگ بپردازد.