اعیاد شعبانیه

142298 904124940

 

2567 117

 

ولادت با سعادت سه نور از انوار تابناک اهلبیت پیامبرخدا(ص)؛

حضرت سید الشهداء؛ امام حسین(علیه السّلام)

حضرت باب الحوائج؛ ابوالفضل العباس(علیه السّلام)

حضرت زین العابدین؛ امام سجاد(علیه السّلام)

بر حضرت حجه بن الحسن المهدی(عج) و تمام شیعیان تبریک و تهنیت باد

 

قَالَ حُسَینُ بنُ عَلِیٍّ(ع):‏ «الْإِخْوَانُ أَرْبَعَهٌ فَأَخٌ لَکَ وَ لَهُ وَ أَخٌ لَکَ وَ أَخٌ عَلَیْکَ وَ أَخٌ لَا لَکَ وَ لَا لَهُ فَسُئِلَ عَنْ مَعْنَى ذَلِکَ فَقَالَ ع الْأَخُ الَّذِی هُوَ لَکَ وَ لَهُ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی یَطْلُبُ بِإِخَائِهِ بَقَاءَ الْإِخَاءِ وَ لَا یَطْلُبُ بِإِخَائِهِ مَوْتَ الْإِخَاءِ فَهَذَا لَکَ وَ لَهُ لِأَنَّهُ إِذَا تَمَّ الْإِخَاءُ طَابَتْ حَیَاتُهُمَا جَمِیعاً وَ إِذَا دَخَلَ الْإِخَاءُ فِی حَالِ التَّنَاقُضِ بَطَلَ جَمِیعاً وَ الْأَخُ الَّذِی هُوَ لَکَ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی قَدْ خَرَجَ بِنَفْسِهِ عَنْ حَالِ الطَّمَعِ إِلَى حَالِ الرَّغْبَهِ فَلَمْ یَطْمَعْ فِی الدُّنْیَا إِذَا رَغِبَ فِی الْإِخَاءِ فَهَذَا مُوَفِّرٌ عَلَیْکَ بِکُلِّیَّتِهِ وَ الْأَخُ الَّذِی هُوَ عَلَیْکَ فَهُوَ الْأَخُ الَّذِی یَتَرَبَّصُ بِکَ الدَّوَائِرَ وَ یُغَشِّی [یُفْشِی السَّرَائِرَ وَ یَکْذِبُ عَلَیْکَ بَیْنَ الْعَشَائِرِ وَ یَنْظُرُ فِی وَجْهِکَ نَظَرَ الْحَاسِدِ فَعَلَیْهِ لَعْنَهُ الْوَاحِدِ وَ الْأَخُ الَّذِی لَا لَکَ وَ لَا لَهُ فَهُوَ الَّذِی قَدْ مَلَأَهُ اللَّهُ حُمْقاً فَأَبْعَدَهُ سُحْقاً فَتَرَاهُ یُؤْثِرُ نَفْسَهُ عَلَیْکَ وَ یَطْلُبُ شُحّاً مَا لَدَیْک»؛(تحف العقول: ۲۴۷)

امام حسین(ع) فرمود:
برادری (دوستی) چهارگونه است:
۱. برادری که برای خودش و تو سودمند است.
۲. برادری که فقط به سود توست.
۳. برادری که فقط به ضرر توست.
۴. برادری که هیچ گونه نفعی برای تو و خودش ندارد.
از معنای این سخن سؤال شد.
حضرت فرمودند:
۱. برادری که به نفع تو و خودش است، برادری است که غرضش از ارتباط با تو بقای دوستی (و برادری) است و نمی خواهد پیمان برادری اش با تو گسسته شود، زیرا اگر پیمان برادری کامل گردد، موجب (نشاط) و زندگی هر دو خواهد شد، اما اگر برادری به حال نزاع و مخالفت درآید، هر دو ضرر خواهند کرد.
۲. برادری که به نفع توست، کسی است که طمعی از تو ندارد، بلکه مشتاق و علاقه مند توست، بنابراین با ارتباط با تو، طمعی در دنیا ندارد و به طور کلی به حال تو سودمند است.
۳. برادری که به ضرر توست کسی است که منتظر فرود آمدن حادثه ای بر تو می باشد، و در پنهان با تو یکرنگ نیست و در میان بستگان (و دوستان) دروغ را به تو نسبت می دهد، به تو همانند حسود می نگرد، پس لعنت خدا بر او باد.
۴. برادری که نه به نفع تو و نه به نفع خویش است کسی است که خداوند وجودش را از حماقت پر کرده و او را از رحمت خویش دور ساخته است؛ او را می بینی که همواره خودش را بر تو ترجیح می دهد، و از راه طمع، به دنبال آنچه تو داری می باشد.

*******************‏

قَالَ علیُّ بنُ الحُسَین(ع): «طَلَبُ الْحَوَائِجِ إِلَى النَّاسِ مَذَلَّهٌ لِلْحَیَاهِ وَ مَذْهَبَهٌ لِلْحَیَاءِ وَ اسْتِخْفَافٌ بِالْوَقَارِ وَ هُوَ الْفَقْرُ الْحَاضِرُ وَ قِلَّهُ طَلَبِ الْحَوَائِجِ مِنَ النَّاسِ هُوَ الْغِنَى الْحَاضِر»؛(تحف العقول: ۲۷۹)

امام سجاد(ع) فرمود:
درخواست حاجت از مردم و خواهش از ایشان، زندگى را خوار مى‌‏سازد و حیا و شرم را تباه مى‌‏کند، و حرمت و وقار را می‌‌کاهد، و خلاصه؛ فقر حاضر است. در حالى که کمى درخواست و عرض حال به مردم، بى‌‏نیازى و توانگرى حاضر مى‌‏باشد.( یعنى: کسى که دست نیازش دائما بسوى مردم دراز باشد همیشه فقیر است و محتاج، و بالعکس آن کس که بسیار کم، و جز در موارد حسّاس و ناچارى از دیگران کمک نمى‏گیرد همیشه توانگر است.)

*******************

قال الصَّادِقُ(ع): «کان عمّنا العبّاس نافذ البصیره، صلب الایمان، جاهد مع أبى عبد اللَّه، و ابلى بلاء حسنا، و مضى شهیدا»؛(عمده الطالب: ۳۴۹)

امام صادق(ع) فرمود:
عموى گرانقدرم، عباس، انسانى هوشمند و ژرفنگر و آراسته به ایمانى آگاهانه و استوار و عمیق بود؛ به همراه حسین علیه السّلام دلیرانه مبارزه کرد و در آزمون سخت زندگى- با به جان خریدن رنجها و گرفتاریهاى بسیار در راه خدا- سرفراز و سربلند سر بر آورد و پس از جهادى سترگ و شجاعانه، به شهادت رسید.

قَالَ عَلِیُّ بْنُ الْحُسَیْنِ(ع): «رَحِمَ اللَّهُ الْعَبَّاسَ فَلَقَدْ آثَرَ وَ أَبْلَى وَ فَدَى أَخَاهُ بِنَفْسِهِ حَتَّى قُطِعَتْ یَدَاهُ فَأَبْدَلَهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ‏ بِهِمَا جَنَاحَیْنِ یَطِیرُ بِهِمَا مَعَ الْمَلَائِکَهِ فِی الْجَنَّهِ کَمَا جَعَلَ لِجَعْفَرِ بْنِ أَبِی طَالِبٍ وَ إِنَّ لِلْعَبَّاسِ عِنْدَ اللَّهِ تَبَارَکَ وَ تَعَالَى مَنْزِلَهً یَغْبِطُهُ بِهَا جَمِیعُ الشُّهَدَاءِ یَوْمَ الْقِیَامَهِ»؛(الأمالی الصدوق: ۴۶۲)

امام سجاد(ع) فرمود:
خدا عمویم عباس را رحمت کند که جانبازى کرد و خود را فداى برادر کرد تا دو دستش قطع شد و خدا در عوض به او دو بال داد که با آنها با فرشتگان در بهشت پرواز می‌‌کند، چنانچه به جعفر بن ابى طالب عطا کرد و براى عباس نزد خداى تبارک و تعالى مقامى است که در قیامت همه شهداء و اولین و آخرین نسبت به او رشک می‌‌برند.

آیدین ربیع زاده
ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *